Home

Nieuws 773 bekeken

Het ultieme ritje

Deze maand in de oldtimerrubriek een verhaal over de man en zijn Ford County. Misschien wel de klassieker der klassiekers. Voor zulke trekkers zijn er (nog) veel enthousiaste sleutelaars. Hoe zal dat over een jaar of twintig gaan met de huidige hightech-modellen, zoals robottrekkers? Ook geliefde oldtimers, of te lastig, te duur om aan de praat te houden; te weinig nostalgische gevoelens?

Ik was er even bij toen onze oldtimerspecialist het levensverhaal van man en trekker vastlegde. Na afloop mocht ik ongeveer vijf minuten met de County sturen. De Ford-zescilinder is weliswaar gedateerd, maar bromde nog soepeltjes, alsof-ie gisteren de montagehal verliet. De draaicirkel van deze Brit met vier even grote wielen is een drama, maar je neemt die al gauw voor lief. Gewoon, omdat het machtige gevoel zo overheerst.

Veel zaken werden me tijdens die korte rit weer duidelijk. Ik begrijp ineens waarom mensen klassiekers en oldtimers verzamelen. Je proeft in die klassiekers de geschiedenis. De liefde waarmee mensen destijds zochten naar nieuwe concepten en ideeën. Net zoals de Ford County met zijn permanente vierwielaandrijving. Uiteindelijk ging het bedrijf ten onder aan zijn eigen succes. Vierwielaandrijving werd zo populair dat trekkers er af fabriek van werden voorzien. Einde County.

Mens-machinegevoel

Maar County leeft dus voort onder de liefhebbers en verzamelaars. Goede exemplaren brengen nu al veel meer op dan de trekkers destijds nieuw hebben gekost. En ik vraag me dan af: wat als er over tien, twintig jaar veel robottrekkers rondrijden. Gaan we die ook bewaren en verzamelen? Krijgen we daar ook liefhebbers voor? Immers, het ultieme mens-machinegevoel ontbreekt hierbij. Geen mens zal zoveel emotie ervaren als de huidige verzamelaars ooit deden bij de County-achtige trekkers. Hoe zal dat verlopen?
Ik denk dat we de mensen die de oude techniek in ere houden dankbaar moeten zijn. Dat zou in de toekomst zo maar eens afgelopen kunnen zijn. En wie vertelt de volgende generaties dan hoe het ooit was?
Net voor ik naar huis ga na mijn County-avontuur, neem ik een kijkje in de schuur. Daar staat een neefje van de County te wachten op een opknapbeurt: een echte Muir-Hill. Ik denk dat ik over een paar jaar maar eens weer langs ga. Misschien mag ik dan weer een ritje maken.

Of registreer je om te kunnen reageren.